Tuesday, April 16, 2013

അദ്ധ്യായം-പതിനൊന്ന്‌,മദോന്മത്തരായപ്പോള്‍.........

സ്വപുത്രനായ അശ്വത്ഥാമാവിനെക്കാള്‍ പ്രിയം ആചാര്യന് അര്‍ജുനനോട് ആണെന്ന് തോന്നും വിധം ആയിരുന്നു ദ്രോണരുടെ സമീപനം.ആര്‍ക്കു മുന്‍പിലും അര്‍ജുനനെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം അദ്ദേഹത്തിനു ആയിരം നാവാണ്! ഈ ശിഷ്യസ്നേഹം ആചാര്യപുത്രനെയും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.ഒരു മദ്യസദ്യയില്‍ വച്ച് അയാള്‍ അത് വെളിപ്പെടുത്തി.അപ്പോള്‍ സുയോധനന്‍ ചോദിച്ചു:

അര്‍ജുനന്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നതല്ലേ ഇതൊക്കെ?

അപ്പോള്‍ മദ്യചഷകം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് കര്‍ണ്ണന്‍ പറഞ്ഞു:

ആയിരിക്കാം.പക്ഷെ അയാള്‍ മാത്രമേ കേമനായുള്ളു എന്നാ ആചാര്യന്‍റെ നിലപാടിനോടാണ് എനിക്ക് എതിര്‍പ്പ്.




അത്  കേള്‍ക്കെ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അശ്വത്ഥാമാവ് പ്രതികരിച്ചു:

വീരന്മാരെ,നിങ്ങള്‍ക്കെന്തറിയാം എന്‍റെ അച്ഛനെപ്പറ്റി?ധനം,അധികാരം,പ്രമാണിത്തം ഇവയുള്ളിടത്തെ അച്ചനുണ്ടാവൂ

പിന്നെ ഒരുകവില്‍ മദ്യം അകത്താക്കിയിട്ട് അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു:

ഏറെ..ഏറെ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്‍റെ അച്ഛന്‍.ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു കൂടപ്പിറപ്പ്‌.മാതാപിതാക്കളില്ലാത്ത ജീവിതത്തോട് പടപൊരുതിയാണ് അദ്ദേഹം വളര്‍ന്നത്‌.അതിന്‍റെ വ്യെഥയാണ് ഈ പക്ഷപാതിത്വം. 

അടുത്ത ഒരു കാവില്‍ മദ്യത്തിനായി ഒന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു:

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ എന്‍റെ അച്ഛനെ ഇത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത്.ആരാധിക്കുന്നത്.ആ കണ്ണിരും കരുത്തുമാണ് എന്‍റെ ബലം.ഞാനാണ്.....ഞാന്‍ മാത്രമാണ് അദേഹത്തിന്‍റെ ബലഹിനത.ഒരിക്കല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കിത് ബോധ്യപ്പെടും.

അയാളുടെ നാവ്‌ മെല്ലെ കുഴയാന്‍ തുടങ്ങി.പറയുന്നതില്‍ പാതിയും തിരിയാതെയായി.പതുക്കെ അയാള്‍ മയക്കത്തിലേക്ക്‌ വഴുതി വീണു.

കര്‍ണ്ണനും സുയോധനനും മദ്യസേവ തുടര്‍ന്നു.അതിനിടയില്‍ കര്‍ണ്ണന്‍ ചോദിച്ചു:

അര്‍ജുനന്‍ അതിസമര്‍ത്ഥന്‍ ആണെന്ന് എല്ലാവരെയും പോലെ നീയും പുലമ്പുന്നു.അസ്ത്രവിദ്യയില്‍ മികവ് കാണിക്കുന്നു എന്നല്ലാതെ മറ്റെന്തുണ്ടയാള്‍ക്ക്?  

സുയോധനന്‍ പറഞ്ഞു:

കര്‍ണ്ണാ,ധനുര്‍വേദത്തില്‍ അസ്ത്രവിദ്യ തന്നെയല്ലേ പ്രധാനം?ആന,കുതിര,തേര് തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ചുള്ള പാടവവും അയാള്‍ക്കുണ്ട്.കുടാതെ ഗദ,വാള്‍,തോരണം,പ്രാസം എന്നിവയൊക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലുള്ള വൈദഗ്ധ്യവും.പിന്നെ.............

സുയോധനനെ മുഴുമിക്കാന്‍ കര്‍ണ്ണന്‍ അനുവദിച്ചില്ല.അയാള്‍ നിര്‍ത്തുവാന്‍ ആംഗ്യം കാട്ടിക്കൊണ്ട്,സാവകാശം എഴുന്നേറ്റുനിന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു:

നോക്കിക്കൊള്ളു  സുയോധനാ,നിന്‍റെ ആരാധ്യനായ അര്‍ജുനനെ ഒരുനാള്‍ ഞാന്‍ മറികടക്കും.എല്ലാത്തിലും അവനെക്കാള്‍ ഞാന്‍ മികവ് പുലര്‍ത്തും.നീ അഭ്യാസക്കാഴ്ചവരെ ഇതിനായി കാത്താല്‍ മതി.

സുയോധനന്‍ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.അയാള്‍ കര്‍ണ്ണനെ ഉറ്റുനോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.ആത്മവിശ്വാസം വമിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍!നിനക്കതിനു കഴിയും കര്‍ണ്ണാ,അയാള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

അല്‍പ്പം മദ്യം കുടി അകത്താക്കിയിട്ട് കര്‍ണ്ണന്‍ എഴുന്നേറ്റു.അയാള്‍ സുയോധനനു നേരെ കൈവിശി യാത്ര പറഞ്ഞു.ആകാശത്തു നിന്നും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന നിലാവില്‍ തേജസ്വിയായ കര്‍ണ്ണന്‍ ഒരു മദയാനയെപ്പോലെ നടന്നകലുന്നത് സുയോധനന്‍ അല്‍പനേരം നോക്കിനിന്നു.

കര്‍ണ്ണന്‍  ഇരുളില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോള്‍ അയാള്‍ അശ്വതഥാമാവിനെ നോക്കി.അയാള്‍ വെറും നിലത്ത് ബോധരഹിതനായി മലര്‍ന്നു കിടക്കുകയാണ്.കുതിരയുടെ അമറല്‍ പോലുള്ള കൂര്‍ക്കം വലി!ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ട് അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്നു!കേട്ടഴിഞ്ഞുപോയ മുടിച്ചുരുളുകള്‍ക്ക കകത്ത് ജന്മനാലുള്ള ചൂഡാമണി ദിപപ്രഭയില്‍ കുടുതല്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.അത് നോക്കിയിരിക്കെ സുയോധനന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്കും ഉറക്കം പതിയെ ചേക്കേറി .

***




No comments:

Post a Comment